zaterdag 25 februari 2017

De oude oudste zus

M,Dit keer geen verhaaltje van wat ik allemaal gedaan heb in de afgelopen weken. Dat komt nog wel.

Noodgedwongen zit ik de hele dag met beentje omhoog.

                                                        

Nog anderhalve week en dan zitten de eerste 6 weken erop. Zes weken niet belasten is best wel lang, zes weken loopgips zal iets makkelijker worden.
Om toch nog een beetje van de wereld te zien is er een prachtige rolstoel geleend.

                                                       

Ik heb dan wel geen rijbewijs voor een auto maar als er ééntje zou bestaan voor rolstoel dan zou ik, al zeg ik het zelf, glansrijk geslaagd zijn. 

Nu moet ik wel eerst vermelden dat toen mijn moederlief steeds meer in de vergetenheid en vroeger ging leven dat de zin van : ga maar aan oma vragen die heeft het wel overging van ga maar aan Toos vragen, die heeft het wel. 
Op de opmerking van nichtlief jaren geleden van je hebt de rol van oma overgenomen maakte me best wel trots.

Na jaren hebben we afgelopen week een feest gehad. Nichtlief ging trouwen met haar vriendje.

                               ( gemaakt door zuslief)

Voordat ik geopereerd zou worden waren al kleding en aanverwante artikelen aangeschaft. We werden de hele dag verwacht dus een goede reden om helemaal los te gaan.
Waaronder ook een bijpassende tas

                                       

Heel veel ruimte met het oog op sleutels, rijbewijzen, papieren en portemonnees van diverse mannelijke  familieleden. 
En dan begint het.  O, ik heb geen geurtje op, ik heb het wel bij me maar dat ligt in de auto. Geen nood, in mijn toilettasje zitten twee proefflaconnetjes. Pfff, zuslief ruikt lekker. 
Maaa, hebt u paracetamol in de tas. Ja hoor jongen, wil je er één of twee. Zusje???? , heb jij misschien een paracetamol bij je, ik heb wel geen hoofdpijn maar je snapt het wel. Ik begrijp het heel goed, als je dochter gaat trouwen is dat heel enerverend.
Kijk, en dat zijn dingen waarvan ik kan genieten. Niet dat iemand hoofdpijn heeft, ach je snapt het wel.
Maar dan zit ik in de rolstoel, grijs koppie, tas op schoot en dan voel ik zo mijn moederlief. 
Ma, je gaat steeds meer op oma lijken zegt schoonzoonlief.

zondag 15 januari 2017

Goed oefenen

Een klein schrijven deze keer. Het wereldje is klein op dit moment. Lopen wordt steeds pijnlijker. Een rondje Ikea moet ik al bezuren. En de boontjes op mijn bordje Zweedse balletjes waren ook al koud.

Maar het "oefenen" gaat heel erg goed. Ik kan niet stoppen.

                                                      

Van één kleur heb ik te weinig. Er is een bestelling onderweg op zee en ik hoop dat daar de kleur bijzit.
Zo niet dan wordt het noodgedwongen opzij gelegd. 
Ach, dan pakken we het volgende project maar op.

Nog effetjes tot eind januari. Ik kijk er echt naar uit. De vervelende eerste weken wegen niet op tegen de kans dat ik weer een aantal jaartjes mobieler ben.

woensdag 4 januari 2017

Eerste week van het nieuwe jaar.

Zo, de Kerstspulletjes zijn al weer bijna opgeruimd. Weer netjes op zolder wachtend op het end van dit jaar. Alleen de Kerstboom, dorpje en Kerststal nog. De laatste gaat ook als laatste, heel traditioneel na 6 januari als de wijzen gearriveerd zijn.
Maar ik kan het niet laten om nog één foto van de nieuwe kerstbal te laten zien. Jammer eigenlijk dat ze worden opgeruimd.

                                                

Ik wil er meer van gaan maken. En dat moet lukken, elf maanden is toch weer bijna een jaar.

De kruissteek Kerststal gaat ook weer terug in de la. De wijzen zijn alwel gearriveerd maar de herder en de schapen nog niet. 

                                                      

Dit is Melchior, hij heeft een echt karakteristiek oosters hoofd. Ik vind het altijd zo knap dat ontwerpers het zo goed kunnen treffen. Ik weet het wel dat de computer heel goed kan helpen maar toch.

Afgelopen weken is er veel gebreid. 
De Vecka van Trui is weer zover klaar en wacht op het laatste deel.


De omslagdoek is door geknipt en de baret is af.

                                                                          

De steken ophalen van de bies is een mooi werkje op mijn werk.
Dus wat nu ????????

Dochterlief wilde en moest dus naar Trollenwol in de week tussen Kerst en Oud en Nieuw

                                      

Schoonzoonlief wilde wel rijden en zo'n gezellig ritje is nooit weg. Ik had ook wel zin om mee te gaan.
Er ligt nog een patroon van een vest te wachten. Die wil ik persé maken. Zo'n warm vest van warme wol.

                                               

Ondanks mijn in ruime mate aanwezige isoleerlaag kan ik het zo ontzettend koud hebben. Een oudere vrouwen kwaal zeggen ze. Dat zal wel maar ik vind het niet aangenaam.
Gaan we van de nood een deugd maken, toch?
Het was een vruchtbaar bezoek. Dochtelief en ik verlieten erg tevreden de winkel, mede omdat het ook heel gezellig was.

                                                    

We hebben ons goed gedragen en net lang (kort) genoeg binnen geweest om deze situatie niet aan te treffen,

                                       

Inmiddels staat het vest op de pennen en ben ik flink aan het oefenen voor eind januari.

                                                      

Dan word ik weer, als alles goed gaat, geopereerd aan mijn enkel en hoop ik daarna een paar jaartjes wat mobieler te zijn of te wel weer langer te kunnen lopen zonder pijn.
Na de operatie mag de enkel en voet 6 weken niet belast worden. 
Wat ben ik toch een gelukkig mens die van frotten houd. Dan kom je de wachttijd echt wel door.

dinsdag 3 januari 2017

Voor een ieder die dit leest


                                                          


zaterdag 3 december 2016

Alweer de laatste maanden van het jaar

En dan is het ineens weer december. En het is kouder dan we de afgelopen jaren gewend zijn. Eind november is er toch weer een recordje geweest.

                                       

En eerlijk is eerlijk, ik houd wel van dit weer. Wangenprikweer noem ik het altijd. En 's avonds kan het zo lekker ruiken. De laatste tijd ruik ik regelmatig houtvuur, heerlijk. 
Ook lekker boswandelweer. Helaas lukt dat niet zo goed, ik maak daarom maar wandelingetjes in de tuin.


                                                                        
 


December is de maand van warmte, lichtjes en gezelligheid, lees tradities. Ik ga er verder niet over uitwijden, is al genoeg gedaan door Jan en Alleman. En alleen al te luisteren naar dit

                                          

zegt genoeg (is te vinden op You-tube). 
Is het daarom dat ik het gevoel heb dat er eerder met de Kerstsfeer wordt begonnen. Alle ellende van deze tijd even buiten de deur houden om een coconnetje van je eigen veilige huisje te maken. Ik heb al diverse verlichte en versierde gevels gezien. Zelfs al kerstbomen.

Noodgedwongen zit ik heel veel. Mijn enkel geeft aan dat het niet zo goed gaat. Maar handwerksters weten van de nood altijd een deugd te maken, of niet dan. 
De Kerststal is weer uit de lade gehaald. Ondertussen Wijze 2 afgemaakt.

                                        

Wijze 3 is het enfant terrible, wil niet luisteren. Als hij af is heb ik hem 2x gemaakt. Ach maakt niet uit, tijd zat toch?

                                       

En ik heb toch zo iets gaafs gemaakt. Met kraaltjes. Ben er helemaal weg van.
Verleden jaar zijn de pakketjes gekocht op de handwerkbeurs in Herrogate. (Tussen haakjes, heel veel heimwee naar dat reisje Engeland).
Eerst maar de kleine bal gepakt. Het was weer eens ouderwets intensief uitdokteren, heerlijk. En dan kan je er geen genoeg van krijgen. Nog even dit, kijken hoe dat is. Denk dat het een bekend gegeven is.

                                                 

De grote bal heb ik gekregen van de vriendin van neeflief-1 die toen mee was. (Tussen haakjes, zij heeft ook heimwee). 
Dus alle schoteltjes op tafel en rijgen maar.

                                     

Het was een pittige en het is gelukt.

                                                     

Ze pronken nu in de keuken totdat er een plekje is in de kertsboom. 

donderdag 10 november 2016

Even wat anders

Alweer een blok klaar.

                                           

Nummertje vijf. Het moeten er uiteindelijk negen worden en nog drie halven. Alweer een grote quilt. In de doos liggen voor drie blokken de ondergrond klaar.

                                                        

En de lapjes rood en groen. Ik zou best wel door willen gaan, appliceren doe ik graag. Maar ik merk als je lang met iets bezig bent je je blind gaat staren op de combinaties die je kan maken en dan niet tevreden bent. De remedie is: even opzij leggen en er een poosje niet naar kijken. Bij mij werkt dat goed. Dus doos dicht, blokken wegleggen en iets anders gaan doen. 
Maar wat??? Er ligt nog genoeg. Verder met quilten, ik was zo lekker bezig.

                                             

Nee, nog even niet. Er is namelijk een rampje of eigenlijk een ramp gebeurd met de achterkant. Iets met een puberale hond of zo....... De oplossing ligt langzaam te sudderen, later meer hierover. 

Wacht effetjes, het is al november. De Kerststal kan weer tevoorschijn komen. Ik ga borduren.

                                                          

woensdag 9 november 2016

Laten we het eens vrolijk (lees kleurig) maken.

Wat een trieste dag vandaag. Donker, somber en nat. Vroeg najaar dit jaar en daar heb ik zo'n hekel aan. Winterslaap weer. Najaar kan heel mooi zijn maar nu dus niet.

En daarom ga ik proberen wat kleur in dit berichtje te zetten. Het begint hier ook lekker te ruiken, er staat een brood in de oven te bakken.

Afgelopen zomer is er ondanks het niet berichten best wel veel gedaan wat frotten betreft.
Zuslief en ik zijn gezamelijk begonnen aan de Frida Cal, gebaseerd op de kleurrijke schilderes Frida Kahlo.

                                               
 
Een heel kleurig geheel. Past hier totaal niet in huis, maar had al iemand in gedachte aan wie ik het dekentje zou geven. 
En zo geschiede. Elke twee weken een ander kleurrijk blok haken. En zo leuk om te doen. 


                                                                        


                                          

                                                                                   


En toen mocht alles aan elkaar gehaakt worden.

                                                      

De deken van zuslief is nog niet klaar. Ze heeft het ook heel erg druk met 5 dagen in de week op andermans grut in alle vormen en maten te passen. En met een werkje tussendoor. Heel lief, maar wat een werk.

                                    

Zestig stuks als afscheidpresentje na een huwelijksfeest.

                                   

Maar om op het dekentje terug te komen. Zoals ik al dacht viel het oog van schoondochter-2 erop en vond het prachtig en wilde het graag hebben. Nu heeft het een huis gevonden waar hij wel tot zijn recht komt.