dinsdag 19 mei 2015

Even bijpraten

En dat is hoognodig. Niet dat er veel te vermelden valt, het kabbelt een beetje en dat is heel erg prettig. Wat frotten betreft kabbelt het ook. 

                                        

Dit gaat nog steeds standaard mee als ik nachtwacht ben. Het quilten schiet op, nog wat lange lijnen en wat sterretjes. Daarna de bies en dan is er weer iets af. Pffff, de volgende ligt al te wachten.

                             

Maar dan deze. Alles is gebreid, ook de randen. Het net iets beetje meer moet geborduurd worden. Maar zoals wel eens vaker gebeurd: het wordt leuk maar ik vind het niet leuk om te doen. Vraag me niet waarom dan niet, ik zou het echt niet weten. Ach het kan verkeren. Nu doe ik elke avond een stukje en dat is net lang genoeg.

Waar ik wel mee bezig ben en wat gelijk resultaat geeft is bakken. 

Brood 

Brownies 

Kletskoppen 
 

En nog veel meer, maar niet van alles worden er foto's gemaakt. Wat ben ik toch blij en trots met m'n Aga. Ik wil hem nooit meer kwijt.

Manlief hebben we ook aan het kokkerellen gezet. Hij moest oefenen voor ons jaarlijks Holten evenement. Aankomend weekend is het alweer zo ver. 

                                   

En het is gelukt, hij mag mee. En dan bedoel ik uiteraard de barbecue. 

Maar ik heb nog een nieuwtje waar ik heel, heel erg trots op ben. Eind mei komt dit boek uit.

                        

Één van deze vrouwen is mijn dochterlief. Op 12 juni is de presentatie in Groningen en manlief en ik zijn ook uitgenodigd. Natuurlijk gaan we daar als super trotse ouders naar toe. 
Ze komt er wel, die dochter van ons.

dinsdag 14 april 2015

Medebewoners op deze aarde

Tsja, weer eens wat anders. Over het frotten valt niet zoveel te vermelden. Hoogstens dat onze Adèle al bezit heeft genomen van een gebreide lap die afgemaakt wordt. 

                             

Zo schiet het dus niet op. Maar mijn hart zit op de goede plaats en laat haar maar. Zoooooo zielig om haar er af te halen. Onze theemuts.
Maar ik heb nog andere dieren hoor. Ze worden eindelijk gewassen en glad gestreken.

                                  

Ze zijn heerlijk fris gewassen met Euchalan en nu is het echt van: Schaapje, schaapje wat heb je zachte wol. Ja baas, ja baas drie zakken vol. Want het is toch een grote kudde die gebreid is. 
Dus dit is klaar. Ik heb er met veel plezier aan gewerkt en ik denk dat er nog wel eens zo'n grote doek op de pennen komt.

En toen kwam er een beetje verdriet. Dit is Joris.

                           

Joris is de eerste kat van dochterlief en bijna 15 jaar oud. Dochterlief woonde nog bij ons en kwam thuis met een heel klein kittentje die ze had gevonden. Hij stond tot z'n enkeltjes en polsjes in een plas, had pusoogjes en piepte. En dan wordt je dus poezenoma. Met z'n tweetjes hebben we hem verzorgd.  Flesjes en daarna buikje wrijven. Overdag droeg dochterlief hem onder haar trui om hem warm te houden en 's nachts lag hij in een doos met een kruik. Zo hebben we hem groot gekregen. Hij is zelfs nog meegeweest naar de bruiloft van een nichtje.
Uiteraard is hij met dochterlief meegegaan toen zij op een eigen plekje ging wonen. Maar elke keer als we kwamen werden we uitgebreid begroet door ondermeer onze vacht (haar) te poetsen. Ach ja, hij mocht dat, tenslotte was het Joris. Een niet al te groot lijf met een heel klein koppie. Het klopte voor geen meter. De laatste jaren was hij ook nog heel erg mager maar verder gezond. 
De laatste keer dat ik er was heeft hij heel lang bij mij op schoot gelegen en dat deed hij nooit, eigenlijk al een teken dat het niet echt goed ging. Niet lang daarna heeft dochterlief moeten besluiten om hem te laten gaan. Alle tekenen waren er dat hij iets onder de leden had wat niet meer te genezen was. En dan voel je je toch wel verdrietig. Een speciaal katje was het, en dat wassie.

En zo is het leven. Komen en gaan.
Afgelopen weekend vertoefde ik met manlief en schoonzussen-en zwagerslief in een huis(je) te Witteveen in Drente En dat ligt vlak bij Orvelte. Lang, lang geleden ben ik er al eens geweest met manlief en kroost. Dus het werd hoog tijd om er weer naar toe te gaan. De zon scheen, wel fris en winderig. Beter dan de dag ervoor want toen leek het wel herfst. 
Maar wat is Orvelte toch een mooi plekje. Heerlijk om erdoor te wandelen en te genieten van het zicht en de geur van het land. In de zomer zal het wel druk zijn maar nu was gezellig. Net niet te veel mensen om ook te genieten van de rust. 


                                                
                                                     

Het groot hoefblad bloeide. Prachtig vind ik die.


                                   

Maar dan deze haan

                                   

Als ik kip was dan wist ik het wel. Wat een vent. En volgens mij wist hij dat ook.

In de schaapskooi was de kraamafdeling. Uren kan je er naar kijken, zo schattig. En dan dat geblaat. Heel iel en pril en dan het antwoord van moeders. 

                       

                                                                


Zo is het opeens 17.00 uur. Tijd om richting huisje te gaan met het plan om zeker terug te komen.

Maar is er dan niets gehandwerkt? Ja hoor, de quilt was mee en er zijn een paar steekjes gemaakt. Een paar maar. 

                            
 
En in die zak zitten twee nieuwe koekepannen. Een nieuwe keuken, nieuwe pannen. In Orvelte worden ook pannenkoeken gebakken van speltmeel. Kijk maar op www.puurpannenkoek.nl . Meer hoef ik niet te zeggen denk ik. Maar lekker is het.
 

vrijdag 20 maart 2015

Geduld is een schone zaak

Waar blijft het zonnetje? Ja als hij schijnt dan moet ik slapen. Ik heb zin in licht, kleur en frisse lucht.
Heel even hebben we er van genoten. Zelfs Adèle sprong uit de band.

                                

Ze is niet zo uitbundig van aard. Maar klaarblijkelijk kon ze de verleiding niet weerstaan.

En toch gaat de natuur door. 


                                  

                                                                             

Deze Primula's hebben de winter oveleefd en zorgen alweer voor wat kleur 


Maar het tuincentrum heeft gelukkig nog meer.


En dan de keuken !!!!. Stukje bij beetje wordt het wat. De kasten staan en hangen.
        


                                

                                                                  

Tot gisteren is er gekookt op de oude koelkastdeur. Veel heb je eigenlijk niet nodig om te leven zoals je ziet.

                            

Maar ja, het oog wil ook wat en ik ging de oven toch wel erg missen. Dus vanaf vandaag staat er een pronkstuk. Met wel liefst vier ovens!

                                

Het lijkt wel of het zo moet zijn. Gisteren was het alweer een jaar geleden dat mijn moeder ons verliet. En dit zie ik als de erfenis van mijn ouders. Door hun bijdrage kon mijn droom eerder gerealiseerd worden. Door heel veel bij mijn moeder te kijken als zij aan het koken en bakken was ben ik er ook van gaan houden. Mijn vader hield er erg van om het op te eten maar ook om zo nu en dan te koken en dat ging op z'n pa's. 

Het verfwerk is bijna klaar en volgende week wordt er betegeld. 

Maar eigenlijk hoor ik over handwerken te praten. Dus hier een kleine update. 
Het quilten vordert gestaag. Ik ben bijna op de helft. 

                           

Zit nu in de tas om mee te mogen naar mijn werk .

Dit is het dokie voor de Marker Pronkrol

                        

En ik ben nog steeds met de doos bezig. 


                                                                      

Een bestaand pakket omvormen naar eigen idee vraagt wel steeds om oplossingen te zoeken omdat het weer niet past of er verschijnen tochtgaten die weer opgevuld moeten worden. Het is echt een uitdaging maar wel erg leuk. 
Wat te zien is is de binnenkant. En nu ben ik in dubio wat voor kleur ik ga nemen voor een aker. Als die geknoopt en klaar is dan kan pas de binnendeksel vastgeplakt worden. 

     

maandag 2 maart 2015

Wat een zooitje

Er wordt weleens gezegd dat je eerst rommel moet maken voordat er iets moois tevoorschijn komt.

                           

Dit is dus de auto met aanhanger die allemaal mooie kasten brengt. Maar door de twee heren die in de auto zaten werd heel de inhoud van de aanhanger systematisch in ons huis, dus keuken en huiskamer gezet.

 


                       

                                                    

                                                                                

Het is hier  een zooitje en je kan je kont niet keren. Nog één nachtje slapen en om 7.30u staat men op de stoep om er één geheel van te maken. Dan is mijn droomkeuken bijna klaar. Pas op 20 maart komt het fornuis maar dan heb ik ook wat.

Maar van de nood kan ik heel goed een deugd maken. Onze slaapkamer is weer tijdelijk een serre geworden. En vooral als de zon schijnt is het genieten. Heerlijk lui op bed, steun omhoog en dan borduren.
Alweer een lapje van de pronkrol klaar.

                         

Voor de broodnodige variatie een quiltje uit de voorraad gepakt om afgemaakt te worden. 

                           

Ik blijf zo nog in eventjes in Parijs.  

maandag 23 februari 2015

Alweer voorbij

Wat gaat de tijd toch snel. We zijn al weer een week thuis van het reisje Parijs met Tammy en Erna. En het was weer zoals vanouds, gewoon gezellig. Het was wel  jammer dat er een paar mensen geveld waren door de griep en niet mee konden.
De eerste dag hebben we het rustig aangedaan, mede door het openbaar vervoer waardoor we later uit Breda konden vertrekken dan de bedoeling was. Maar daardoor wel op tijd waren in het hotel. Voor degene die hier al eerder  was het een verrassing dat het zo opgeknapt was.

                                  

Na een nachtje slapen op naar de beurs.

                                                  

Het was er druk maar gezellig. En natuurlijk koop je souvenirs en dit keer zijn het twee boeken geworden en een quiltpakket met garen en band.

                                                    

Deze quilt bleef me achtervolgen, al een aantal jaartjes. En nu heeft ze rust want ze mocht dit jaar mee naar huis.

Na het diner, wat overigens uitstekend was ( allebei de dagen in het hotel) zijn we Parijs bij avond gaan bekijken. Het is en blijft een facinerende stad. Hier een kleine inpressie.

        
    
                                   
                        

                                              

Veel is het niet. Zo mooi als het weer in Nederland was zoveel regende het in Parijs. En dan is het lastig om vanuit de bus mooie foto's te maken.
Maar het was genieten ! 

De volgende dag was weer de dag van huiswaarts gaan maar pas na een bezoek aan het Louvre. Daar was een kleine expositie genaamd : Les Arts Decoratifs, Mode en Textiel. Met andere woorden en kort door de bocht: knopen. Maar dan ook echte mooie knopen van allerlei soorten materiaal, geborduurd, geëmailleerd, van been, enz, enz. Ik heb er van genoten, zoveel moois.

                      

                                          

                      

                                    


                                         

Dank je wel Lies voor de foto's

En toen was de zon er, heerlijk. Gelijk gaan genieten want dan kon nog effetjes.

                      

                                       

                 

Ach, de daagjes waren weer voorbij, nog een aantal uurtjes rijden. Een afscheidsdiner en een afscheid van iedereen en een fijne herinnering erbij. 

Maar weet je wat zo vreemd was? Alle dames houden erg van handwerken maar wat me opviel: er zijn maar weinig steekjes gemaakt. 

Thuis riep de plicht weer. Centjes verdienen en zo kon ik wel borduren. Verder met de Pronkrol van Jookies. Hanteerbare kleine lapjes.
En er is weer een lapje klaar.

                                 

 Volgende lapje is in de maak.

                         

Gisteren was ook het galgenmaal van het fornuis. Nog één keer een pan met stoofvlees maken. Lamsvlees met Guinness

                

En nu is mijn keuken ontmanteld.

                                 

We krijgen een hele mooie nieuwe. Mag ook wel na 25 jaar. En gek, het gaat je toch aan het hart dat de oude weg is. Een beetje sentimenteel. Maar hoeveel heeft de keuken al niet meegemaakt. Er kwamen mensen via hier naar binnen, deksels van pannen optillend als er iets op het gas stond en zin hadden om te blijven eten, die er niet meer zijn. Een aantal wist wel van onze plannen en dat we er hard voor aan het sparen waren. 
Maar ik verheug me er op. Brood bakken, taarten bakken, en veel koken, heel veel koken met de hoop dat er vaak meegegeten gaat worden.
Nu is het een lekker zooitje, de koelkast in de slaapkamer. Ach een lekker koel wit wijntje of biertje op bed moet toch kunnen?