dinsdag 29 maart 2016

Virtuele praatgroep

Sinds de beurs in Zwolle hebben wij als zussen, moeders, dochters, tantes en nichten regelmatig contact over het wel en wee van de frotactiviteiten via een groeps-app. Lang leven het internet! Zo nu en dan komt het keukengebeuren ook langs want ook dat is genetisch doorgegeven. We houden allemaal van koken en bakken. Onze mannen zijn mede daardoor reuze blij met ons................?
En ons clupje heet daarom ook " de Firma Kneuter" en ziehier de leden. (Met dank aan zuslief die het plaatje heeft gevonden en de uitleg doorgaf)

                                         

De alle rechtse kip is nichtlief, zij zit enigszins vertwijfeld te modderen met de eerste naald. Daarnaast zit dochterlief die stug doorbreit en zich door niets of niemand laat storen. De dames links zijn zuslief en ik. Gezellig keuvelend. Zuslief is de rechtse van de twee. Zij is iets minder ver. Haar motortje is een ietsje, pietsje minder snel en zij heeft ook minder tijd zodat zij een kleiner lapje heeft. Het beeld klopt helemaal.
Zoals de naam al aangeeft wordt deze app alleen maar gebruikt voor leuke dingen en dat is fijn. 
Zo zijn zuslief en ik allebei overstag gegaan voor Frida. We hadden allebei iets van whooo. 

                                       

Zuslief gaat het maken van acryl en ik van katoen. We hebben een verschillende smaak en daarom is het juist leuk om eens samen op te gaan maar dan met het garen waar we blij van worden. Zo is er toch verschil. 
En we zijn de enigen niet die het mooi vinden. Over een poos zijn er heel wat van deze dekens op de wereld.

De lammetjes zijn ondetussen af. De kudde is wat uitgedund. Al de drie de kindjeslief en schoonkindjeslief hebben er één gekregen. Gul hè. Ik heb getracht om er iets gezelligs van te maken.


                                                                               

En heel voorzichtig komt er leven in de natuur.

                                                        

De eerste bloempjes in de pruimenboom. Benieuwd hoe het dit jaar gaat met de oogst. 

En, ben ik nog met iets bezig? Ja hoor, ik haak op dit moment en doe mee met de hype. Je wordt er gewoon door aangestoken. 

                                    

Want dochterlief haakt.

                                                 

En zuslief haakt.

                                                     

Alleen nichtlief breit

                                                     

woensdag 9 maart 2016

Vorderingen

Ik kan het niet laten. Ik wil mijn vorderigen laten zien. En ja, ik weet het. Voor iemand die niet aan het frotten is is het heel erg moeilijk om de progressie te zien. Wij als handwerksters zijn daar in tegen supertrots als er weer een kleine vooruitgang geboekt is. En daarom blijf ik het toch steeds melden!

Als eerste deze, al 4,5 kilo zwaar. En ik ben zo blij als je deze foto ziet. Nu al zo op dochterlief gericht.

                                                    

En ik weet dat er gekeken wordt naar dochterlief want het zijn haar schoenen die te zien zijn. En ik kan je vertellen dat de stijl van kleding dochterliefstijl is.
Nog eventjes en dan heeft ze en schoonzoonlief hun handjes vol. Maar ach, dat gaat ook weer voorbij, ik heb er alle vertrouwen in.

En dan mijn kudde.

                                        

Twaalf velletjes zijn gebreid. Het is eigenlijk de omgekeerde wereld. Drie bolletjes wol die ik nog had van een project wat het niet ging worden. Terug naar de basis zullen we maar zeggen.

                                             

Onder het genot  van een mok George Clooney, what else, rustigjes de kudde uitbreiden en na een uurtje of wat staat het er.

                                          

De (herders)hond schiet ook al op. Morgen krijgen ze, hoop ik, meer koppie en dan kunnen ze aan de wandel. 

Maar serieus. De lammetjes zijn bijna klaar en ik wil er iets leuks mee doen. Het broeit en je zal zien dat daags voor Pasen het kwartje valt. En dat gebeurt nu altijd. Op het laatst goede ideeën krijgen. Hopeloos.

dinsdag 1 maart 2016

En nog meer wolletjes

                                                        

Brrrrrrr, wat een druilweer. Ik vind het nu zo langzamerhand wel genoeg. Voordat je hebt gegoogeld over die gele bol overdag in de lucht is tie alweer verdwenen. 
We moeten het maar anders gaan doen om wat licht en lucht te zien.

Eitjes en bloemetjes doen het altijd goed.

                                                        

En van deze tekeningen kan ik heel blij worden.

                                                       

Maar nu weer over op de wolletjes.
Het gaat goed met de wollige bolletjes.
Kijk maar:

                                              

Dit ventje is dus Jip. Een Takkie is al aangeschaft bij de Hema. Eén maal raden hoe dochterlief heet.......
Als hij helemaal gezond wordt verklaard dan komt hij over een paar weekjes in onze familie. 

Dat brengt mij bij de volgende hond.

                                            

Is bijna klaar. Om de spanning hoog te houden, zowel letterlijk als figuurlijk is het grootste deel opgerold.
Dus zusjelief nog eventjes geduld, het komt goed.

Maar dit is geen wolletje, dit is een katoentje. Klopt helemaal, en als het katoentje van het rekje is dan komt dit op het rekje.

                                       

Een voorbedrukte tas.  Ooit langgeleden eens gekregen van een oude handwerklerares die haar spulletjes aan het opruimen was. Ook dit blijft me maar achtervolgen. Het is niet zo mijn ding en toch ga ik het maken. Waarom?????????, het is en blijft voor mij ook een raadsel. 
Op de beurs in Zwolle de borduurwol en beugel gekocht, en ik vind het nog leuk ook. Daarbij komen ook herinneringen van vroeger boven. In Hilversum, waar ik geboren ben, was in de Kerkstraat een hele mooie grote handwerkzaak genaamd " de Papaver" . Wat hebben mijn moederlief en ik hier vaak in de etalage gekeken. Zo nu en dan gingen we naar binnen om een strengetje borduurzij aan te schaffen. Het was duur. Toen ik begon met borduren kostte een strengetje D.M.C. 18 of 19 cent. En dat was een hele uitgave. Maar regelmatig lagen ook grote voorbedrukte stukken canvas. Er was al voorgeborduurd in horizontale lijnen zodat als men er overborduurde het een mooi vol werk liet zien. En het was erg kostbaar. Allebei liepen we te watertanden. En over het popppenhuis zal ik het maar niet hebben. Zo leuk.
De Papaver bestaat al heel lang niet meer. Qua assortiment was " de Vlijt" een goede vervanger. Maar helaas, ook dat is niet meer.

                                          

Ach ja, en daarom gaan we nu naar beurzen om ons hart weer op te halen en te watertanden.

 Wat me dus brengt op de sharf van Trui. Afgelopen zaterdag lag het nieuwe nummer in de bus, dus een stuk Kal. En er is flink gebreid.

                                                     

Bij het doorbladeren viel mijn oog hierop. Ik vind ze schattig en als mijn schoonmoederlief nog zou leven dan had ze ze gelijk gemaakt.

                                                    
Zo ga ik ze in het verlengde van "grote oma" zelf maar maken.

                                     

Volgens mij zijn we weer bij met de wolletjes van Zwolle. En het was een hoop nostalgie dit keer.

zaterdag 20 februari 2016

En daar zijn dan de wolletjes

   

Behalve de groene zijn dit tassen en zakken van Trollewol. Over de groene later meer. Is ook een wolletje maar krijgt een andere functie.
Zowel dochterlief als ik zijn overstag gegaan voor heel veel mooie wol. En dat hebben we gekocht bij een hele lieve mevrouw. 
Dochterlief was helemaal flieft op dit:

                                                      

En het staat hier in:

                                                      

Na het rondje met z'n viertjes scheelde het niet veel dat ik een jengelende volwassende aan mijn rok had hangen. Maaamm, ik wil daar naar toe. Daar gaan we toch ook naar toe? Kom nou........
Maar alle gekheid op een stokje, we hebben het bij Trollenwol erg naar ons zin gehad. Bepakt en bezakt en huppelend gingen we weer verder. 
Maar na een poosje werd ik toch weer onrustig. Ik had ook dit gezien.

                                      

Zo'n zelfde model maar dan van Rowan Felted Tweed. Het breimagazin TRUI start met een Kal en eigenlijk wil ik er wel aan mee doen. Een heerlijk warm geval om aan te trekken in de koude nachten tijdens mijn werk. En dan komt het weer van: zal ik wel, zal ik niet. Maar bij het niet krijg ik spijt, dat weet ik al bij voorbaat. Dan toch maar wel. Dus weer in gestrekte draf naar Trollenwol, zo leuk.

Thuis gekomen zijn we de volgende dag met z'n tweetjes begonnen met onze eigen vouwlap wat dus een vest/shrug moet worden.

                                          
 
Ik had nog nooit op de goede manier ingebreid en het leek me nu een goed moment om het uit te gaan proberen. Tenslotte is het niet voor niets een Kal.

                                      

En het lukt nog ook, eigenlijk heel erg snel. Klaarblijkelijk was ik er aan toe om het zo te doen. 
Ondertussen is het allereerste gedeelte klaar, dus nu wachten op het vervolg op 1 maart.

Dochterlief deed ook haar best. Alleen toen ze bijna negen naalden had gebreid kwam ze tot de ontdekking dat de eerste toer gedraaid zat. Oeps, uithalen, uithuilen en opnieuw beginnen. En nu is ze al zover.     

                                                      

Ik heb al eens verteld dat dochterlief een laadbloeier is. Ook dat ze wat breien betreft één keer een ribbelsjaal heeft gebreid lang, lang geleden en daarna nooit meer breinaalden heeft aangeraakt en het ook nooit meer zou doen totdat ze ineens een muts in Fair Isle wilde breien omdat die geheel tegen haar smaak in toch wel leuk en erg uitdagend was. Ach ja, de genen hè.
Nu heeft ze hem af en hij is toch mooi en leuk geworden!

                                                  

Om nog mooier geworden is hij behandeld met Euchelan en om de pudding vorm van grote oma getrokken. 

                                                 

Omdat ik dus niet verder met de Kal kan ben ik begonnen met de inhoud van de andere tas.

                                                   

Eerst maar de omslagdoek. En het gaat lekker.

                                            


woensdag 17 februari 2016

Het was een leuk dagje

OAfgelopen zaterdag zijn we dus met z'n viertjes naar de beurs in Zwolle geweest. Het is een hele gezellige dag geworden. Het verzamelpunt was het station en druppelsgewijs kwamen we vanuit het zuiden, westen en noorden binnengerold. Zuslief was de laatste en verwachte van ons een ontvangstcommité en zonder dat we iets geregeld hadden kreeg ze er één. De foto is wel slecht maar voor de sfeer leuk. Gewoon een piano bij de roltrappen.

                                                        

Bij de IJsselhallen aangekomen zagen we tot onze schrik een hele lange rij bij de ingang. Maar wij hadden e-tickets en konden zo doorlopen totdat de tickets gescand werden. Zuslief kon er niet in, de scanner deed het niet meer. Gelukkig werd ze na heel veel gebliep en heen en weer geloop goedgekeurd.
Op naar de koffie en daar heeft zuslief ( alweer zij) een nieuwe hobby gevonden, namelijk fruimen. Ze was er serieus mee bezig totdat ze ging verzitten en afruimen tevoorschijn kwam. Er stond gewoon een pilaar in de weg. Kortom ze ging nu niet meer op jacht naar fruimnaalden, fruimstof en fruimboekjes.

Het eerste rondje hebben we rondgelopen met elkaar. Daarna hebben we ons gesplitst in moeder-dochter groepjes. We kwamen elkaar toch regelmatig tegen om de stand van zaken weer te geven. 
Nu neem ik elke keer voor om foto's te maken maar helaas weer vergeten. Ik word dan zo in beslag genomen door alle materialen en vooral kleurtjes en mogenlijkheden dat toen ik thuis was dacht van s...... ( dat woord denk ik alleen maar) weer vergeten. 

Om een uur of half vijf was de rollator vol en de portemonee leeg. Dit keer met allemaal wolletjes. Wolletjes om te borduren en wolletjes om te breien en een goed gevoel omdat er toch nog mensen zijn die heel veel vertrouwen hebben in de mensheid en mensen zijn die mijn dochterlief het gevoel gaven dat ze mocht zijn wie ze is. Zo kon ze zonder gêne "fladderen" omdat ze zo genoot van haar keuze en aankoop. 

Als afsluiting van de dag zijn we nog gezamelijk gaan eten bij

                                           

En omdat ik ook hier was vergeten een foto te maken doen we het maar zo. Vinden ze vast niet erg. Tenslotte is het reclame want we hebben er heerlijk gegeten en ondanks dat het druk was werden we er niet weggekeken.

                                       

We hadden het linkertafeltje bij het raam. Om half zes waren we binnen en pas tegen half negen vertrokken we richting station. 
Daar aangekomen gingen we weer naar het noorden, westen en zuiden, allemaal moe maar voldaan.

Nu even kort de buit laten zien

                                      

Volgend verhaaltje splits ik de tassen
 

dinsdag 9 februari 2016

In de maak

Het is rustig vannacht. De storm is weer wat gaan liggen. Gisternacht heerste er zowel binnen als buiten een storm. De bewoners hier op mijn werk waren aangestoken. Er gebeurde van alles. Maar de rust is weder gekeerd. Het ziet er naar uit dat er wel wat geborduurd kan worden.

Deze weken staan dus voor allemaal hondjes. Hoe dan ook, het groeit gestaag.

                               

Eén van deze twee heren gaat het misschien worden voor dochterlief. Oogjes zijn open en a.s vrijdag mag ze gaan knuffelen. Spannend allemaal.

                                             

En zo groeit dit hondje. Nog eventjes en het kan weer terug naar het baasje.

Dit is dus nu het laatste nachtje van vier. Morgen maar eens voorbereidingen gaan treffen voor zaterdag. Kaartjes bestellen, trein uitzoeken, een tafeltje reserveren bij een restaurant, boodschappenlijst(je) maken. Ik heb er zin in.

En....eergister, een half uurtje voordat het licht werd hoorde ik een merel fluiten zoals ze alleen maar in het voorjaar en de zomer doen. Het komt goed.

zondag 31 januari 2016

Kort en krachtig

Klaar.

                                         


Meer nieuws is er niet.

Adèle heeft zich ontfermd over het restje borduurwol

                               

Madame had een slchte bui vandaag. Zodra ik maar naar het garen wees kreeg ik een tik op mijn vingers. Nog eventjes meid, dan gaan de deuren weer allemaal open en dan is het buiten ook lekker warm. Tenminste, dat hoop ik.

                                            

Nu dit hondje gaan maken. Zowel zus- als dochterlief wisten er geen raad mee. Nu meisjes, ik heb er geen probleem mee. Het gaat prima. Goed opletten waar je prikt, niet de draad te strak aantrekken en rustig blijven.
Maar alle gekheid op een stokje, het is best wel lastig om goede kruisjes te krijgen. Het lijkt makkelijker dan het is. Het is net als met patchen op de naaimachine. Dat lijkt ook makkelijker dan met de hand maar schijn bedriegt 
Het is best wel leuk om te doen dus over een poosje is het ook af.