Zaans

Afgelopen zaterdag ben ik na een lange poos weer eens richting Amsterdam gegaan. Naar Werkendam, Amsterdam-Noord om precies te zijn. Daar staat een leuk wit kerkje met een bijgebouwtje.

                       

En in dat bijgebouwtje werd door Needles4all een cursus Zaans stikwerk gegeven. Het was weer als vanouds. Hartelijk ontvangen door Ineke en Inge Bosman. Inge ging de cursus geven. Ineke zorgt altijd voor heerlijke koffie (ik drink bijna nooit 2 kopjes koffie maar daar wel) en soep (ik ben niet zo'n soepmens maar daar wel).

De cursus zelf is leuk. Het zijn 2 dagen dus aan het eind van de maand mag ik weer.

Allereerst werd de geschiedenis verteld. En dan krijg je te horen dat het enige wat wat met de Zaanstreek te maken heeft de naam is. Er werd daar geen steek gestikt in die vorm. Er is een vermoeden hoe de naam in de wereld kwam en dat komt weer door tsaar Peter de Grote. Zo zie je maar weer: het is niet altijd zo zoals het eruit ziet.

Daarna mochten we aan de slag en dat viel nog vies tegen.

                        

Eerst tekenen, daarna kleine steekjes maken en dan opvullen. Daar laat ik maar geen foto van zien want dat is gewoon broddelwerk geworden. Ik heb besloten om overnieuw te beginnen.

En om een beetje in de sfeer te blijven een klein tussendoortje. Het pantoffeltje van Margreet Beemsterboer. Margreet geeft een digitale cursus uit op internet over het Marker borduurwerk. Daarbij zitten ook leuke ideetjes bij om te maken. En daar mocht ik van mijzelf aan beginnen.

                        

En elke dag worden er een heleboel steken gebreid aan de schaapskudde. De lap is nu ongeveer 80 cm lang. Nog een centimeter of 20. De wol breit fijn ook al is het een beetje stug (het wordt zachter met het wassen), en het ruikt zo heerlijk naar wol. 

                        

Het was gezellig

   

                 

                                   

Dit is dus de buit van afgelopen zaterdag. En ik heb me erg netjes gedragen vind ik zelf. Een benen frivolitespoeltje ontbrak nog aan mijn verzameling en bij Mijn Pakkie An lag er eentje. Voor de rest 16 draads linnen en garen. Uiteraard naaldjes en een pakketjes kralentasje breien. Dat staat al heel lang op mijn verlanglijstje. En toen kwam ik een omslagdoek tegen met schaapjes. Gelijk was het liefde op het eerste gezicht. Dat leek me wel iets voor de volgende winter. De poncho die ik nu draag wordt een beetje aftands en ik had al rondgekeken voor iets nieuws. Het moet weer iets van een cape, poncho of warme omslagdoek zijn. Want wat heb ik toch een hekel aan jassen, vooral winterjassen. Dan zijn ze te warm, dan zit het niet lekker, geen bewegingsvrijheid en ga zo maar door. Een warme doek, en als het erg koud is nog een vest er onder voldoet voor mij veel beter.

Dus na een nachtje slapen moest manlief aan de bak.

                  

Want ja, er moet even uitgeprobeerd worden hoe het breit. En aangezien ik voelde aankomen dat borduren op een laag pitje kwam te zitten mocht het ook van mijzelf. Trouwens volgende winter moet het af zijn. O, wat zijn we toch goed in het verzinnen van smoezen en uitvluchten.

Dus 5 steken opzetten en breien maar.

                    

                     

De kudde groeit gestaag. En het wordt een grote kudde. Met elke naald komen er 2 steken bij.

Work in progress

En zo hobbelen we de maand februari door. Ik blijf erbij dat een korte winterslaap (en wel nu) geen slecht idee zou zijn. Ieder jaar neem ik me voor om niet door de winter te laten beinvloeden, maar het lukt me maar niet. Zodra het eventjes kan dan wil ik alle ramen en deuren weer open gooien. Buiten leven en eten, lees: frotten, dat is wat ik wil. De vogeltjes 's morgens weer horen als je nachtdienst heb. Deze maand kan me niet snel genoeg gaan. Zo genoeg gezeurd en nu weer ga ik weer over op de orde van de dag. 

Ik kan alleen maar vooruitgangen laten zien en dat doe ik dus maar. Ja, een project is af.

                      

Deze deken heeft een plekje gevonden op een ander adres waar hij goed tot zijn recht komt. Maar hij moest daar wel een reisje voor maken.

                       

Is ondertussen goed aangekomen en ik hoop dat zuslief er veel plezier van heeft, eigenlijk haar oppaskindjes. Lekker op de bank als je moe of een klein beetje niet lekker bent.

Zoals gezegd haak ik mijn eigen plaid volgens schema.

                       

Morgen worden de volgende toeren bekend. Dat komt goed uit, want manlief en ik gaan morgen richting Rotterdam en dan kan ik mooi in de auto wat haken.

Verder borduur ik veel. Thuis de kleine kruisjes en op mijn werk de Kerstharten.

                                             

Nog ongeveer een kwart en dan omlijnen. Daar gaan, uit ervaring wel etterlijke weekjes overheen.

Dit zijn de hartjes. Zo leuk om te maken. 

 

  

                                  

                                                                              

En dan de beurs in Zwolle.

                                

A.s zaterdag vroeg opstaan. Met zus- en nichtlief afgesproken om daar naar toe te gaan. Heerlijk bijkletsen. Zuslief woont in het noorden, nichtlief in het midden en ik in het zuiden. Mooie gelegenheid om er iets gezelligs van te maken. Jammer genoeg kan dochterlief niet. Dan hadden we een tantens- nichtendag gehad. Ach,misschien de volgende keer.

Ik heb er zin in. Een boodschappenlijstje is al gemaakt. 

Heel Nederland

Bakt, haakt of borduurt randjes van de week. Bakken is heel leuk en ik doe het eigenlijk heel graag. Echter, er kleeft een nadeel aan. Het moet opgegeten worden. Manlief kan het makkelijk hebben en ondanks dat hij de respectabele leeftijd heeft van een gepensioneerde, is hij nog gekscherend een wandelende kliko zonder zwembandjes en 30+ buik. Jammer genoeg, ben ik dat niet. Want het lijkt erop dat wat manlief naar binnen werkt er bij mij aankomt. Het is inderdaad oneerlijk verdeeld in de wereld. Dus ik bak maar met mondjes maat. Maar voordat iedereen gaat protesteren. Manlief krijgt genoeg, hoor. Koken vind ik ook heel erg leuk en regelmatig moet er een recept worden uitgeprobeerd. 

En dan de randjes van de week.

                     

Wat een leuk idee. Een pronkrol met alleen maar randen. Annelies en Simone, petje af. Naar mijn idee gaat er best veel tijd inzitten om alles getekend te krijgen en ook de correspondentie zal best veel aandacht vragen. Maar ik ben heel erg sterk. Ik doe niet mee. Hoe leuk het er ook uit ziet.  En zo'n twee meter rol zal het heel goed doen in de erfkist. Nog steeds ben ik heel erg sterk.

Oke, dan het haken. Een paar weken geleden zag ik het al regelmatig opduiken.

                   

Mijn eerste gedachte was: leuk, aan dochterlief doorgeven. Zij had een tijd terug al het haken ontdekt en het leek me wel iets voor haar. Maar ik ga het niet doen. Weer iets nieuws beginnen terwijl er zo veel nog afgemaakt moet worden.

Echter dochterlief kwam er zelf mee aan. Zij was al begonnen. En nee, ik ga er niet aan beginnen. Ja, het ziet er goed uit, en neeeeee, ik ga er niet aan beginnen. Hoeveel bollen garen heb ik eigenlijk nodig? Mam, het is natuurlijk wel leuk...... Ja dochterlief, ik weet het, het is heel erg leuk. Hoeveel garen had je ook weer nodig? En ineens stond ik in een winkel met heel veel bolletjes garen. Tien kleurtjes had ik zo gevonden, toch wel heel erg leuk. En toen kwam het schuldgevoel. Dat stemmetje zei: je weet toch dat op zolder een hele krat vol met garen staat! Geen restjes maar flinke bollen. En een aantal van dezelfde kleur, gekregen van een collega. Het kwam bij haar moeder vandaan die was overleden. En vanaf dat ik het had gekregen wilde ik dat het een goede bestemming kreeg. Dochterlief nam de helft mee. Zij wist wel wat ze er mee ging doen. En ik had de rest. Zo heb ik dus een deken gehaakt, veel afgekeken van de foto. Vanavond heb ik de laatste steken gehaakt en de draadjes afgehecht.

                      

Maar wat heel fijn is: de krat is leeg, alleen maar een paar restjes. En die andere tien bollen dan? Daar ga ik gewoon mee verder, heel trouw de toeren haken die per week worden gegeven

                            

Ik ben een beetje laat

Eindelijk kan ik iedereen voor 2014 de beste wensen geven. En vooral heel, heel veel gezondheid. 

En zo begon het nieuwe jaar goed, griep. Daarom ben ik ook een beetje laat met wensen. 

Zelfs naald en draad kon me niet bekoren. En dan is het menens. 

Maar straks ga ik maar weer eens proberen om wat te borduren. Al met al zit er toch wel de vaart er in.

                                

De Jezus- figuur is af. Nu nog de schapen. Het borduurt best lekker. Ik had wel eens aangegeven dat het telwerk me niet meer zo veel voldoening gaf maar daar kom ik een beetje van terug.

En na de site van Borduurzaak Pool uit Eburg uitgebreid bekeken te hebben toch overstag gegaan voor een nieuw kruissteek patroon.

                                            

  

                         

Manlief vindt dit soort wintertafereeltjes mooi en ik denk dat het rondom Kerst best wel sfeervol zal staan. ( Eigenlijk ben ik er ook een beetje verliefd op) 

Maar waar ik helemaal blij van word is dit patroon.                                                                           

 

                            

Dit zijn de uitdagingen.                                                                                                                          

  

                   

 

 

 

                                  

                                                                                                                                           

      

                          

Het is moeilijk om er niet gelijk aan te beginnen. Maar eerst iets afmaken, dan mag het. Ik ben benieuwd of dat vol te houden is. 

Kneuterigheid

                            

Dit is zo lekker! En zo winters. Het staat nu nog te pruttelen en het is koolraap met aardappelen, peer en appel. En slavinken. Voor mij is dit HET wintergevoel. Nog twee nachtjes slapen en dan hebben we alweer de korste dag (en dus de langste nacht) . 

Het huisje ziet er nu zo uit.

                            

En van binnen zo.

                                               

De foto's zijn wat donker maar dat hoort een beetje zo. Het is gewoon kneuterig en daar houden wij heel erg van.

Ook bij deze dagen hoort de voorbereidingen voor de Kersttulbanden. Verleden jaar waren diverse liefhebbende kinderen teleurgesteld. Maar toen was de oven kapot, helaas. Nu moet ik er dus weer aan geloven.

                                

De ingredienten staan alweer in de week en dit weekend wordt er gebakken.

En 's avonds zit ik in stijl, want het borduurwerk past er helemaal bij, te borduren. 

                    

                                     

Rustigjes aan borduur ik verder en ik wil ook dit achter elkaar afmaken. Alleen is dit geen werkje voor op mijn werk. Maar ook daar heb ik wat op gevonden, en in de sfeer van deze tijd.

                          

Hardanger, kruissteekjes en kraaltjes. Afwisseling genoeg

Gevonden

Loop je in het tuincentrum voor een kerstboom kom je dit tegen.

                             

Een schap vol met klosjes bandjes en kantjes. Deze mochten mee naar huis en en passant ging er ook nog een kerstboom mee.

Toch nog wat blokken van Sarah Morrell in elkaar gezet

                             

                             

In deze toestand moet dit blok nog in elkaar. Ik dacht dat er al een foto van was toen hij af was en is dus keurig netjes opgeruimd. Maar met een beetje verbeelding weet men hoe het uiteindelijke resultaat is.

Maar ik heb eigenlijk niet zo zin in patchen. Dus maar weer op zoek naar iets wat nog af moet. En ineens wist ik het, maar waar o waar lag het. En in een kastje lag gelukkig alles bij elkaar.

                                     

Deze afbeelding deed me zo erg denken aan een plaat die we op de lagere school hadden gehad en die ik stiekempjes toch wel heel erg mooi vond. Die hele sfeer zat dus ook in dit borduurpakket.

                                     

Zover was ik al gevorderd. Het is niet zomaar een werkje om mee te nemen. Zeven kruisjes op een centimeter, twee draads splijtgaren en vaak twee kleuren bij elkaar. Ook halve kruisjes maar dan met twee of drie draadjes. Het is lastig te borduren. Wat klaar is trekt een beetje scheef en het bobbelt een beetje. En toch ga ik het afmaken. Het zal wel goed komen. En ook niet onbelangrijk: eerlijk gezegd past het wel bij de nieuwe meubels.

Nu maar kijken of ik het achter elkaar af kan maken