Heel Nederland

Bakt, haakt of borduurt randjes van de week. Bakken is heel leuk en ik doe het eigenlijk heel graag. Echter, er kleeft een nadeel aan. Het moet opgegeten worden. Manlief kan het makkelijk hebben en ondanks dat hij de respectabele leeftijd heeft van een gepensioneerde, is hij nog gekscherend een wandelende kliko zonder zwembandjes en 30+ buik. Jammer genoeg, ben ik dat niet. Want het lijkt erop dat wat manlief naar binnen werkt er bij mij aankomt. Het is inderdaad oneerlijk verdeeld in de wereld. Dus ik bak maar met mondjes maat. Maar voordat iedereen gaat protesteren. Manlief krijgt genoeg, hoor. Koken vind ik ook heel erg leuk en regelmatig moet er een recept worden uitgeprobeerd. 

En dan de randjes van de week.

                     

Wat een leuk idee. Een pronkrol met alleen maar randen. Annelies en Simone, petje af. Naar mijn idee gaat er best veel tijd inzitten om alles getekend te krijgen en ook de correspondentie zal best veel aandacht vragen. Maar ik ben heel erg sterk. Ik doe niet mee. Hoe leuk het er ook uit ziet.  En zo'n twee meter rol zal het heel goed doen in de erfkist. Nog steeds ben ik heel erg sterk.

Oke, dan het haken. Een paar weken geleden zag ik het al regelmatig opduiken.

                   

Mijn eerste gedachte was: leuk, aan dochterlief doorgeven. Zij had een tijd terug al het haken ontdekt en het leek me wel iets voor haar. Maar ik ga het niet doen. Weer iets nieuws beginnen terwijl er zo veel nog afgemaakt moet worden.

Echter dochterlief kwam er zelf mee aan. Zij was al begonnen. En nee, ik ga er niet aan beginnen. Ja, het ziet er goed uit, en neeeeee, ik ga er niet aan beginnen. Hoeveel bollen garen heb ik eigenlijk nodig? Mam, het is natuurlijk wel leuk...... Ja dochterlief, ik weet het, het is heel erg leuk. Hoeveel garen had je ook weer nodig? En ineens stond ik in een winkel met heel veel bolletjes garen. Tien kleurtjes had ik zo gevonden, toch wel heel erg leuk. En toen kwam het schuldgevoel. Dat stemmetje zei: je weet toch dat op zolder een hele krat vol met garen staat! Geen restjes maar flinke bollen. En een aantal van dezelfde kleur, gekregen van een collega. Het kwam bij haar moeder vandaan die was overleden. En vanaf dat ik het had gekregen wilde ik dat het een goede bestemming kreeg. Dochterlief nam de helft mee. Zij wist wel wat ze er mee ging doen. En ik had de rest. Zo heb ik dus een deken gehaakt, veel afgekeken van de foto. Vanavond heb ik de laatste steken gehaakt en de draadjes afgehecht.

                      

Maar wat heel fijn is: de krat is leeg, alleen maar een paar restjes. En die andere tien bollen dan? Daar ga ik gewoon mee verder, heel trouw de toeren haken die per week worden gegeven

                            

Ik ben een beetje laat

Eindelijk kan ik iedereen voor 2014 de beste wensen geven. En vooral heel, heel veel gezondheid. 

En zo begon het nieuwe jaar goed, griep. Daarom ben ik ook een beetje laat met wensen. 

Zelfs naald en draad kon me niet bekoren. En dan is het menens. 

Maar straks ga ik maar weer eens proberen om wat te borduren. Al met al zit er toch wel de vaart er in.

                                

De Jezus- figuur is af. Nu nog de schapen. Het borduurt best lekker. Ik had wel eens aangegeven dat het telwerk me niet meer zo veel voldoening gaf maar daar kom ik een beetje van terug.

En na de site van Borduurzaak Pool uit Eburg uitgebreid bekeken te hebben toch overstag gegaan voor een nieuw kruissteek patroon.

                                            

  

                         

Manlief vindt dit soort wintertafereeltjes mooi en ik denk dat het rondom Kerst best wel sfeervol zal staan. ( Eigenlijk ben ik er ook een beetje verliefd op) 

Maar waar ik helemaal blij van word is dit patroon.                                                                           

 

                            

Dit zijn de uitdagingen.                                                                                                                          

  

                   

 

 

 

                                  

                                                                                                                                           

      

                          

Het is moeilijk om er niet gelijk aan te beginnen. Maar eerst iets afmaken, dan mag het. Ik ben benieuwd of dat vol te houden is. 

Kneuterigheid

                            

Dit is zo lekker! En zo winters. Het staat nu nog te pruttelen en het is koolraap met aardappelen, peer en appel. En slavinken. Voor mij is dit HET wintergevoel. Nog twee nachtjes slapen en dan hebben we alweer de korste dag (en dus de langste nacht) . 

Het huisje ziet er nu zo uit.

                            

En van binnen zo.

                                               

De foto's zijn wat donker maar dat hoort een beetje zo. Het is gewoon kneuterig en daar houden wij heel erg van.

Ook bij deze dagen hoort de voorbereidingen voor de Kersttulbanden. Verleden jaar waren diverse liefhebbende kinderen teleurgesteld. Maar toen was de oven kapot, helaas. Nu moet ik er dus weer aan geloven.

                                

De ingredienten staan alweer in de week en dit weekend wordt er gebakken.

En 's avonds zit ik in stijl, want het borduurwerk past er helemaal bij, te borduren. 

                    

                                     

Rustigjes aan borduur ik verder en ik wil ook dit achter elkaar afmaken. Alleen is dit geen werkje voor op mijn werk. Maar ook daar heb ik wat op gevonden, en in de sfeer van deze tijd.

                          

Hardanger, kruissteekjes en kraaltjes. Afwisseling genoeg

Gevonden

Loop je in het tuincentrum voor een kerstboom kom je dit tegen.

                             

Een schap vol met klosjes bandjes en kantjes. Deze mochten mee naar huis en en passant ging er ook nog een kerstboom mee.

Toch nog wat blokken van Sarah Morrell in elkaar gezet

                             

                             

In deze toestand moet dit blok nog in elkaar. Ik dacht dat er al een foto van was toen hij af was en is dus keurig netjes opgeruimd. Maar met een beetje verbeelding weet men hoe het uiteindelijke resultaat is.

Maar ik heb eigenlijk niet zo zin in patchen. Dus maar weer op zoek naar iets wat nog af moet. En ineens wist ik het, maar waar o waar lag het. En in een kastje lag gelukkig alles bij elkaar.

                                     

Deze afbeelding deed me zo erg denken aan een plaat die we op de lagere school hadden gehad en die ik stiekempjes toch wel heel erg mooi vond. Die hele sfeer zat dus ook in dit borduurpakket.

                                     

Zover was ik al gevorderd. Het is niet zomaar een werkje om mee te nemen. Zeven kruisjes op een centimeter, twee draads splijtgaren en vaak twee kleuren bij elkaar. Ook halve kruisjes maar dan met twee of drie draadjes. Het is lastig te borduren. Wat klaar is trekt een beetje scheef en het bobbelt een beetje. En toch ga ik het afmaken. Het zal wel goed komen. En ook niet onbelangrijk: eerlijk gezegd past het wel bij de nieuwe meubels.

Nu maar kijken of ik het achter elkaar af kan maken

Bijna af, nog lang niet af en af

Heugelijk nieuws! We hebben van de week onze kasten gekregen. Ineens waren ze gearriveerd. En toen stonden ze woensdagochtend om 7.00 uur op de stoep. In eerste instantie dachten we dat het 's avonds zou zijn. Maar nee, echt 's morgens. En men moest nog uit Putten komen ook. Dus toen ik uit mijn werk kwam stonden ze al netjes op hun plaats.

                         

Dit is de grote. T.v netjes weggewerkt. Kijken doen we amper en het is nu niet het mooiste item in huis. Tenminste dat vinden wij

                                       

En dit is dus de kleine. Hierin gaat het eetservies. En ook daarin ben ik een verzamelaarster. Mens, wat een spullen vergaart men toch in de loop der tijd. En ik kan er toch zo moeilijk afstand van doen.

Nu nog alleen de gordijnen maar de stof wordt pas eind januari geleverd. Men is wat voorzichtig geworden met voorraden. Ach we hebben al zolang in een onaffe kamer gezeten dan kan dat er ook nog wel bij.

Deze week is dochterlief een avondje komen borduren. Heel trouw werkt ze aan haar gigantische grote lap. Zo nu en dan een zijsprongetje naar iets kleiners, zo'n grote lap is niet altijd praktisch om mee te nemen. En aangezien ze ( net als ik) overal wil en kan frotten zijn handzamere lappen dan wat makkelijker.

                  

Nog anderhalf patroonblad en dan is ze op de helft. Dus nog 3 jaar te gaan want ze is er nu 3 jaar mee bezig. In het echt zijn de kleuren veel mooier en er zitten ook glinstertjes in. Er worden aardig wat steekjes verwerkt met Kreinik garen.

Maar mijn merklap is af.

                        

Ik heb mijn eigen naam erin geborduurd i.p.v. oorspronkelijke naam. Tenslotte heb ik hem gemaakt. Maar ik vind het prachtig dat de oorspronkelijke borduurster (HG Meijer) zo'n mooie lap heeft nagelaten zodat wij er weer van kunnen genieten (en na-apen). 

Vanavond ga ik maar weer een blok afmaken van de Morrell quilt. 

                                   

Morgen of overmorgen maar eens kijken of er nog meer onafgemaakte projecten tevoorschijn komen.

Updatetje

Ik borduur en ik borduur en borduur. Zo nu en dan werk ik ook nog en poog iets te doen aan mijn huiswerk Frans. 

Dus als je veel borduurt is er niet veel te melden. Hooguit dat het af is of bijna af.

Dit zijn de resultaten

                              

                                     Nog een receptenmap.

En

                     

                                               de merklap. 

Dit schiet ook al op

Het werd tijd.

Zo, dat is een tijd geleden zeg. Niet dat ik niets te melden had, ook niet dat ik geen tijd of zin had. Dus ik weet niet waarom. 

Maar allereerst een foto van de gordijnen met de franje en de balletjes. Dit voor degenen die een beetje nieuwsgierig waren. De foto is niet van de beste kwaliteit maar het gaat tenslotte om het idee.

                   

We zitten nog steeds met smart op de rest van de nieuwe meubels te wachten. A.s. vrijdag komt het salontafeltje. Tenminste als er weer niet ergens een staking is. Nieuwe gordijnen zijn uitgezocht.

En stilgezeten heb ik niet. Het tasje is klaar. Hij is in elkaar gezet met het kleine machientje.

                   

Het ging vrij makkelijk.

                   

                                               De voorkant

                   

                                             De achterkant.

Het bloempje links onder stond niet op het patroon. Het was een noodgreepje. Moet je ook maar geen glaasje port drinken als je borduurt. Juist ja, er viel een druppeltje van mijn glas en dat ging er dus niet uit. 

Zo ben ik ook constant boven aan het opruimen. Eigenlijk heb ik te veel spulletjes, boeken, tijdschriften en lappen. Ik kan er maar niet aan toe komen om dingen weg te doen. Komt wel een keertje maar nu nog niet. 

En toen kwam ik een vakantieborduurtje tegen. Nog gekocht in Orléans. En dan is die voorraad lappen toch wel weer erg fijn. Want ik had ineens een idee wat ik ermee moest doen. Een omslag voor een map met recepten. Tijdens het naaien ging ik weer heel even terug in de tijd. Een omslag voor de Bijbel werd door mij gemaakt. Dat was toen nog. Mijn moeder leerde me hoe je dat moest doen. Leuke herinneringen zijn dat.

                           

Met dit stapeltje kwam ik beneden. En na een uurtje of wat naaien is dit het resultaat.

                            

De geborduurde labeltjes gaan op waszakken die nog genaaid moeten worden. Dus dan zijn er nu weer lappen minder en de borduurtjes hebben een leuk plekje gekregen.

En we hebben een loge. 

                 

Dit is Joppe. De hond van dochterlief. Waar wij zijn is hij ook.

Zo zit ik te borduren.

                 

Joppe ligt naast mijn stoel. Adele vindt het maar zo-zo. Het is maar goed dat de dames Coq au Vin een eigen huisje hebben, anders zaten ze er ook bij.