Oh, wat is tie toch mooi. Nadenken, sparen, nadenken,.........Broodbakmachine overleden, nadenken,sparen, sparen ,nadenken, sparen. Handmixer op sterven na dood, nadenken, sparen, nadenken.............Nieuwe oven, nadenken en nog eens nadenken. Verdorie, ik heb er toch voor gespaard!
Gisteren heeft manlief hem bij de kookwinkel opgehaald en straks ga ik hem gebruiken. Eerst maar eens eenvoudige doch hoop ik lekkere cakedeeg in mengen. Dat gaat dan in mijn nieuwe oven (en die heeft zich al bewezen). Heerlijke ouderwetse weekendgeur is er straks in ons huis.
De vermoedelijke oorzaak is gevonden. Een afsluiting in mijn nier. Daar kan iets aan gedaan worden (drain). Maar als je die eenmaal hebt kom je er niet meer vanaf. En ik heb besloten zolang het niet te gek wordt laten we nog even zo. Meestal is het aangeboren en nu snap ik een aantal vage klachten. Iedereen heeft toch wel eens pijn in zijn zij en/of rug? Tja er hoeft dan maar een beetje gruis te zitten wat er langs moet dan geeft natuurlijk klachten van een flinke steen.
Maar wat was ik blij met het medeleven. Het deed en doet me heel erg goed. Heel erg bedankt.
Om een nieuwe start te maken hebben mijn zuslief en ik een weekendje gepland in Aelderholt. Een mooi vakantiepark in Drente. En mooi was het met al die sneeuw.
Ik was al helemaal vergeten dat ik begin Januari jarig was geweest, kreeg ik een cadeau van mijn zuslief. Het was een hele verrassing. Een breitas met inhoud. En geen tutbreitas maar eentje met roosjes.
En in die tas zat nog wat. Zelfgebreide sloffen van viltwol.
En warm dat ze zijn. De winterdag is dan zo slecht nog niet. Warme sloffen, een gezellige quilt, een glaasje rode wijn of port en een open haardvuur en buiten is het wit en guur.
De dagen hebben we goed besteed en heel vreemd, in plaats dat we dachten dat er veel traantjes zouden vloeien hebben we heel veel gelachen. Maar het idee om met z'n tweetjes er een paar daagjes uit te zijn bleek een schot in de roos.
En onder het lachen heb ik toch nog wat geborduurd. Dit was het laatste lapje.
We laten ons niet klein maken. Iets of wat blijft maar achtervolgen en vervelend doen. En 2013 zouden we weer met frisse moed beginnen. Sinds maandagnacht lig ik in het ziekenhuis met de symptomen van een niersteen. Geef mij maar een bevalling van een kind in plaats van een niersteen. Echter het is echt een zoekplaatje geworden. Op de foto's en scan is geen verdwaalde Amersfoortse kei gevonden, terwijl ik het gevoel zo langzamerhand krijg dat er zo'n formaat steen in mijn buik zit.
Helaas heb ik totaal geen zin in borduren,breien, quilten enz. Ik denk dat het een gevolg is van de hoeveelheid pijnstilling. En dan gaan mijn gedachten wel eens naar vroeger toen er nog geen buscopan, diclofenac, paracetamol etc, etc bestonden. Verder durf ik niet te denken, ben bang dat ik spontaan weer een pijnaanval krijg.
Dus inplaats van een lapje wat weer af is een foto van het uitzicht wat ik nu heb.
Wel een beetje laat maar ik vind dat het nog mag. Ik wil iedereen een goed en vooral een gezond 2013 wensen.
En nu wil ik een stukje schrijven met natuurlijk foto's erbij. Maar help, ik kan geen foto's meer uploaden van de computer. Er zal wel iets veranderd zijn wat langs me heen gegaan is. Kan er iemand mij uitleggen wat ik moet doen?
Toch een leuk begin van het nieuwe blog-jaar, toch?
Schoonzoonlief heeft gisteren zijn moeder- en schoonmoeder een dagje op sleeptouw genomen. Zijn moeder heeft ook geen makkelijk jaar achter de rug en hij vond dat we er even uit moesten. Eerst moesten er een paar kleine dingetjes afgewerkt worden en daarna konden we genieten. Schoonzoonlief vindt het prachtig als hij z'n beide moeders meeneemt want de beide moeders kunnen het heel goed met elkaar vinden. En onze roots liggen in het westen. Zo gingen we naar Leiden. Heerlijk want ik voel me daar nog steeds erg thuis. Heel veel herinneringen heb ik er liggen al heb ik er maar echt 5 jaar gewoond.
In dit ziekenhuis heb ik mijn opleiding gevolgd voor verpleegkundige A. In dat grote gebouw er achter was het zusterhuis gevestigd. Op de zesde verdieping was mijn stekkie. En voor mijn ramen hingen gehaakte gordijntjes. Sindsdien heb ik nooit meer gewone vitrage gehad.
En , o wat heerlijk, het was een stralende dag. En wie kan dit nu bedenken: op 29 december op een terrasje zitten en daar een tosti eten.
Het was ook een hele vreemde gewaarwording. En er waren geen buitenkachels. Ik kan er nog steeds niet overuit. Voor ons voelde dat als een cadeautje. Je weet dat het niet klopt maar op dit moment klopt er nog meer niet dus we genieten er dan ook gewoon van.
Daarna zijn we de stad ingelopen en heb ik herinneringen opgehaald. Bepaalde winkels zijn er niet meer. Ook de bakkerij waar zelfs mijn moeder toen ze jong was wel eens ging thee drinken en wat we later ook met z'n tweetjes hebben gedaan. Maar de serviesenwinkel waar ik regelmatig kwam bestaat nog. Het café waar we met een stel na de nachtdienst naar toe gingen is er ook niet meer. Maar het pannenkoekenrestaurant waar manlief voor het eerst zijn schoonouders zag is er nog wel. Eten met je vader in een echt Indonesisch restaurant. Als we het alleen maar hadden over: heet, heter, heetst dan wisten we precies weer hoe lekker het was. En dan komen ook meer dingen om de hoek kijken. Samen met broerlief vanuit Leiden naar Hilversum op de brommer. Ieder op zijn eigen brommer. Van dat ritje kan ik nog nagenieten. En dan merk ik dat het voor mij goed is om op zulke plekjes terug tekomen. Ik zie het als een vorm van afscheid en ook als een nieuwe start met mijn zusjelief. We zullen als ouderlijk gezin toch verder moeten met z'n tweetjes. En daar gaan we met onze gezinnen en met schoonzuslief en haar zonen voor zorgen.
Het borduren gaat steeds beter. Er is weer een lapje af.
Met de volgende is al weer begonnen. Een vrolijke bloemenmand.
Even wat andere steekjes
En toen ging de bel. Er staat een hele grote bos bloemen voor de deur en daarachter een collega met haar man. Ze kwamen ons een heel veel beter jaar wensen dan dat we het afgelopen jaar hebben gehad. En dan zijn de tranen weer heel erg aan de oppervlakte, nu niet van verdriet maar van de warmte die deze woorden en bloemen uitstralen.
Dit stukje is het laatste berichtje van dit jaar. Ik wil graag iedereen bedanken voor de lieve woorden maar ook telefoontjes die ik heb gekregen na alle heftige gebeurtenissen.
Dan rest mij alleen nog te zeggen: Een hele goede en een fijne jaarwisseling en een goed maar vooral een gezond 2013 met iedereen die je lief is.
Heel, heel langzaam proberen we de draad weer op te pakken. En dat gaat met ups en downs. Veel vroeger dan voorgaande jaren hebben we de kerstboom opgezet.
Ik had heel veel behoefte aan lichtjes. Voor alle ramen staan miniboompjes met lampjes wat een sfeertje geeft van een Anton Pieck huisje.
Wat handwerken betreft gaat het nog niet zo lekker. Borduren doe ik veel maar terugborduren nog meer. Jaren terug heb ik meegedaan aan de "Loose Feathers " van Blackbird Design. Elke maand een pakketje met patroon, garen en stof.
Maar ik moet bekennen dat ik ze heel erg leuk vind om te zien maar na er een aantal gemaakt te hebben vind ik het niet zo leuk om ze te borduren. Ze zijn voor mij niet uitdagend genoeg. Maar voor nu is het prachtig om te doen. Niet te ingewikkeld en ik heb een plannetje met al die lapjes die al klaar zijn. Door het vele terugborduren duurt het wel heel lang voor dat het klaar is. En het is goed zo om bezig te zijn.
