Eventjes terug

Schoonzoonlief heeft gisteren zijn moeder- en schoonmoeder een dagje op sleeptouw genomen. Zijn moeder heeft ook geen makkelijk jaar achter de rug en hij vond dat we er even uit moesten. Eerst moesten er een paar kleine dingetjes afgewerkt worden en daarna konden we genieten. Schoonzoonlief vindt het prachtig als hij z'n beide moeders meeneemt want de beide moeders kunnen het heel goed met elkaar vinden. En onze roots liggen in het westen. Zo gingen we naar Leiden. Heerlijk want ik voel me daar nog steeds erg thuis. Heel veel herinneringen heb ik er liggen al heb ik er maar echt 5 jaar gewoond.

In dit ziekenhuis heb ik mijn opleiding gevolgd voor verpleegkundige A. In dat grote gebouw er achter was het zusterhuis gevestigd. Op de zesde verdieping was mijn stekkie. En voor mijn ramen hingen gehaakte gordijntjes. Sindsdien heb ik nooit meer gewone vitrage gehad.

 

En , o wat heerlijk, het was een stralende dag. En wie kan dit nu bedenken: op 29 december op een terrasje zitten en daar een tosti eten.

Het was ook een hele vreemde gewaarwording. En er waren geen buitenkachels. Ik kan er nog steeds niet overuit. Voor ons voelde dat als een cadeautje. Je weet dat het niet klopt maar op dit moment klopt er nog meer niet  dus we genieten er dan ook gewoon van.
Daarna zijn we de stad ingelopen en heb ik herinneringen opgehaald. Bepaalde winkels zijn er niet meer. Ook de bakkerij waar zelfs mijn moeder toen ze jong was wel eens ging thee drinken en wat we later ook met z'n tweetjes hebben gedaan. Maar de serviesenwinkel waar ik regelmatig kwam bestaat nog. Het café waar we met een stel na de nachtdienst naar toe gingen is er ook niet meer. Maar het pannenkoekenrestaurant waar manlief voor het eerst zijn schoonouders zag is er nog wel. Eten met je vader in een echt Indonesisch restaurant. Als we het alleen maar hadden over: heet, heter, heetst dan wisten we precies weer hoe lekker het was. En dan komen ook meer dingen om de hoek kijken. Samen met broerlief vanuit Leiden naar Hilversum op de brommer. Ieder op zijn eigen brommer. Van dat ritje kan ik nog nagenieten. En dan merk ik dat het voor mij goed is om op zulke plekjes terug tekomen. Ik zie het als een vorm van afscheid en ook als een nieuwe start met mijn zusjelief. We zullen als ouderlijk gezin toch verder moeten met z'n tweetjes. En daar gaan we met onze gezinnen en met schoonzuslief en haar zonen voor zorgen.

 

Het borduren gaat steeds beter. Er is weer een lapje af.

 

 Met de volgende is al weer begonnen. Een vrolijke bloemenmand.

 

 

                                            Even wat andere steekjes

En toen ging de bel. Er staat een hele grote bos bloemen voor de deur en daarachter een collega met haar man. Ze kwamen ons een heel veel beter jaar wensen dan dat we het afgelopen jaar hebben gehad. En dan zijn de tranen weer heel erg aan de oppervlakte, nu niet van verdriet maar van de warmte die deze woorden en bloemen uitstralen.

 

Dit stukje is het laatste berichtje van dit jaar. Ik wil graag iedereen bedanken voor de lieve woorden maar ook telefoontjes die ik heb gekregen na alle heftige gebeurtenissen.

Dan rest mij alleen nog te zeggen: Een hele goede  en een fijne jaarwisseling en een goed maar vooral een gezond 2013 met iedereen die je lief is.

Heel voorzichtig

Heel, heel langzaam proberen we de draad weer op te pakken. En dat gaat met ups en downs. Veel vroeger dan voorgaande jaren hebben we de kerstboom opgezet.

Ik had heel veel behoefte aan lichtjes. Voor alle ramen staan miniboompjes met lampjes wat een sfeertje geeft van een Anton Pieck huisje.

Wat handwerken betreft gaat het nog niet zo lekker. Borduren doe ik veel maar terugborduren nog meer. Jaren terug heb ik meegedaan aan de "Loose Feathers "  van Blackbird Design. Elke maand een pakketje met patroon, garen en stof.

Maar ik moet bekennen dat ik ze heel erg leuk vind om te zien maar na er een aantal gemaakt te hebben vind ik het niet zo leuk om ze te borduren. Ze zijn voor mij niet uitdagend genoeg. Maar voor nu is het prachtig om te doen. Niet te ingewikkeld en ik heb een plannetje met al die lapjes die al klaar zijn. Door het vele terugborduren duurt het wel heel lang voor dat het klaar is. En het is goed zo om bezig te zijn.

Slechte B-film

Wat ben ik blij dat er zoiets als borduren bestaat. Dat is het enige wat ik op dit moment doe. Het kost moeite om me te concentreren maar het helpt om mijn gedachten te ordenen. Voor de rest komt er niets uit mijn handen. Verleden week woensdag hebben we mijn broerlief begraven. Maar waar is de week daarna gebleven? Alleen mijn borduurwerk is af. Daaraan kan ik merken dat de tijd doorgaat

 



De dag van de uitvaart is een hele mooie dag geworden. Een dag om, als alle scherpe kantjes weggesleten zijn met een warm gevoel op terug te kijken.

 

 

Afscheidsgedicht van dochterlief.

 

 

                                                   Voetstappen

                                          

 

                                                   Soms staat de wereld even stil

                                                   Geen voetstappen meer

                                                   In de levens van anderen

 

                                                   Jij zet je voetstappen

                                                   Ergens anders nu

                                                   Zonder ons

 

                                                   Je achtergelaten voetstappen

                                                   Als sporen op het strand

                                                   Verweven in het leven van anderen

 

                                                   Wij lopen hier

                                                   Jij daar

                                                   Gescheiden en toch verweven

                                                                     

                                                                    ~~~~~~

 





Op het verkeerde tijdstip, op de verkeerde plaats

28 maart 1957, ik kijk in een bedje. Hallo lief broertje. 1 november 2012, ik kijk in een kist. Dag lief broertje. Het is niet te vatten. Had je maar iets langer over je kopje koffie gedaan.

Lastig bezoek

Gezellig, er is weer een virus op bezoek. Zo te merken is het een plakker. Ik hoor er meer mensen over klagen dat hij niet is weg te branden.  En dat hij een beetje sneekie is. Zodra je je weer een beetje beter voelt wrijft hij in zijn handen, laat je neus weer vollopen

en daarna voel je je weer als een slappe lappenpop die nodig opgevuld moet worden.

Gistermiddag toch even heen en weer naar Zutphen geweest. Nog van het mooie weer genieten en het kan wel eens helpen om je beter te voelen. Dit keer was het maar een kleine buit.

En het gaat ook gelijk gebruikt worden. Allemaal voor quilts waarmee ik bezig ben.

 

Zo nu en dan neemt dochterlief haar borduurwerk mee als ze een paar uurtjes bij ons komt en dan zitten we heerlijk met een kop thee ( zij heeft formaat soepkom) te pikken. Haar borduurwerk groeit gestaag.

De paars-witte strepen zijn de benen van de grote elf. Jammer genoeg zijn de kleuren op de foto lang niet zo mooi als in het echt. Regelmatig komt er een glinstertje in, heel apart.
Mijn eigen borduurwerk schiet al heel erg op. Nog even goed boos worden en het is klaar.

 

Vorderingen

Er is niet zoveel te vertellen. Op dit moment kabbelt het leven heel rustigjes door. De dames Coq au Vin zien er niet uit (ze zijn in de rui) en zijn een beetje zielig. Bij tijd en wijlen kan ik me niet aan de indruk ontkomen dat ze zich ook niet zo lekker voelen. Maar ja wat wil je ook als je zo'n beetje rondloopt in je blote kont.
Adèle is al niet zo'n buitenkat en nu vind ze het al helemaal niets. Teveel wind en regen. Zelfs als ze naar boven wil, waar ze heel graag is, twijfelt ze als het koud is. Maar de stoel met de pluchen hond waar ze heel graag op ligt wint het wel.  's Avonds komt ze naar beneden en dan zijn we gezellig met z'n tweetjes aan het borduren.

 

En het schiet al op. Als het tempo zo doorgaat is dit borduurwerk inderdaad met de Kerst af en dat is toch wel een beetje het streven.

(Sorry, ik krijg de foto niet gedraaid, heel vreemd)

 

En ik ben een hele wijze raad aan het opvolgen.

 

Het is fijn en klein en omdat de naaldjes zo flexibel zijn breit het niet echt lekker. En als je nu eens twee naaldjes per dag breit dan komt het vanzelf af. Dus vanaf deze week probeer ik minimaal twee naaldjes per dag te breien. En verdorie het werkt nog ook.

En dan nu de gang. Het plaatje zegt al genoeg denk ik.

 

En er is nog iets waar wat vordering in is. Sinds twee weken ga ik dinsdag avond weer naar school, ja echt, om de Franse taal wat beter te begrijpen. En leuk dat ik het vind. Nooit gedacht dat ik zo enthousiast over taalonderwijs kan zijn want ik heb niet zo'n grote taalknobbel. Misschien komt het ook omdat het via de Volksuniversiteit is, de druk is niet zo groot. En wat ook niet onbelangrijk is, ik heb er nu zelf voor gekozen.

 

De pret is over.

Wat gaat de tijd toch snel. Vanaf maandag zijn de dagen weer normaal en werd ik ook weer op mijn werk verwacht. Het was gelijk raak, na een uurtje was mijn hulp hard nodig. Maar dan weet je ook weer waarom je het doet. 

De afgelopen week niet zo veel meer gedaan. Nu de avonden langer worden en er kaarsjes aangestoken worden, heb ik een borduurwerk tevoorschijn gehaald. Het ligt al een lange tijd te wachten om afgemaakt te worden. Nu ben ik van plan om om het achter elkaar af te maken.

Het is echt een Kersttafreeltje en het zou jammer zijn om het in de kast te laten liggen.

Ik ben hierdoor wel tot de ontdekking gekomen dat telwerk voor mij niet meer nummer één is. Jaren terug kon ik er me helemaal in laten verdwijnen. Wat verander je toch in de loop der jaren.
In het najaar krijg ik altijd een heel kortdurende opruim woede. In een verdekt hoekje op de slaapkamer stond nog steeds de laatste lapjesdoos die nog uitgezocht moest worden. Een paar uurtjes doorwerken en dan is het ineens klaar.

 

 

En voor de zoveelste maal maak ik een afspraak met mij zelf om dit soort klusjes gelijk af te maken als je er aan begonnen bent. Gewoon gedachten op nul en doorgaan. Nu nog mijn kamer verder opruimen. En dat moet ook wel want er is niet voor niets een nieuwe loper op de trap gelegd. Zo heerlijk zacht als je er oploopt en ik moet zeggen: het staat wel een beetje rijk. 

 

 

Nu wordt de gang onder handen genomen en daarna......................de kamer en dat is toch hard nodig!!!!!!