Klaar

Er is weer iets af. Het Hardanger kleedje is af en dan moet er geknipt worden. Een beetje eng is het wel

Eigenlijk is het heel eng maar wel leuk om het te doen

Als het klaar is mooi strijken want gewassen is de lap al

En ik ben weer een blij meisje. Een paar jaar geleden ben ik met een breirol begonnen.  Toen was dat een grote hype. Na ettelijke meters is hij in een doos beland op zolder. Maar zo langzamerhand kreeg ik weer zin om eraan te breien. Zoiets kan je net zo lang maken als je wilt, dus het komt nooit af. Die druk heb je dan ook niet (grinnik). Er zijn zoveel leuke ajour, kabel, en siersteken patronen en die wil ik toch wel allemaal maken. En ik kon hem toch maar niet vinden. Ik was al bang dat hij tijdens de interne verhuizing ongewild verdwenen was. Maar gelukkig, manlief kwam bijna huppelend op mij af. Hij had hem gevonden! Ik kan weer nutteloos (hoezo nutteloos) breien. Heerlijk gewoon. Prachtige mooie patroontjes breien. Meter na meter.

 

Zo kan het ook

Zuslief stuurde mij wat foto's door om te laten zien hoe je op een andere manier een trui kan maken. Zo schattig.

De volgende

Nu het kasteel af is ben ik iets kleins aan het afmaken. Een hoesje voor een houten garenkaartje. Dit had ik verleden jaar in Parijs op de beurs gekocht.

Het borduurwerk is wel af maar het in elkaar zetten moet nog gebeuren. Nu is het pakketje in het Frans en dat is toch wel lastig. Maar ach, tot nu toe lukt het aardig. Een beetje naar eigen inzicht vouwen en plakken. Zo wordt het een leuk hebbedingetje
Dochterlief is ook heel goed bezig. Geheel autodidactisch heeft ze het haken ontdekt en ze is niet meer te stoppen. Dit heeft ze al gemaakt

Zo zet ze de traditie voort. Haar overgrootmoeder zou trots op haar zijn geweest. 

Nu was nichtlief deze week een dagje bij ons. Zij is de dochter van zuslief waar ik op 18 november 2011 een verhaaltje van liet zien. Ook daar valt de appel niet ver van de boom. Ze wilde ook wel leren haken

                                             

En dat kan natuurlijk, hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Het is niet gelukt, het broddeltje hebben we maar weer uitgetrokken. Maar ach meissie, ook jouw moeder kreeg de smaak te pakken. Het kan best zijn dat je ook erfelijk bent belast en dan komt het er toch vroeg of laat uit.

Daar ben ik weer

Als eerste wil ik natuurlijk iedereen het beste wensen voor 2012. Het is lang geleden dat ik wat geschreven heb. Maar ik had ook niets te melden. Ja wel over het fantastisch weekendje dat we met de liefhebbende broers en zussen van manlief plus aanhang hebben doorgebracht in een vakantiehuisje om te vieren dat hij (is de oudste) 65 was geworden.







Ook had ik kunnen schrijven over de collectebus die de familie rond is gegaan

Ook had ik kunnen vertellen over de cup-cakes die schoondochterlief1 had gemaakt voor manlief .

Ook had ik kunnen vermelden dat mevr. de Haan op de dag van Kerstavond haar eerste ei had gelegd en dat de hele omgeving het moest weten. Ondertussen is mevr. Hen ook begonnen met eitjes leggen. Deze zijn een stuk kleiner en zij maakt er niet zoveel heisa van. Mevr. Kip is nog niet zo ver.                  

Ook had ik kunnen schrijven over het concert van Moya Bremnnan in Rotterdam. Na het concert  heeft dochterlief een aardig tijdje met haar kunnen praten.  We hebben zelfs kennis gemaakt met haar man. Wat een lief mens is het toch.

Ook had ik kunnen schrijven over de eerste kerstboom die de Kerst niet gehaald heeft omdat bijna alle naalden onder de kerstboom lagen in plaats van eraan. En dat de tweede kerstboom ruisend en rinkelend horizontaal in de kamer ging liggen. Daardoor ben ik 's middags een gedeelte van mijn kerstgratificatie gaan omzetten in nieuwe ballen   

Maar dat heb ik niet gedaan. Deze blog gaat immers hoofdzakelijk over handwerken en daar kon ik weinig over vermelding. Tot vandaag dan. Er is weer iets af. En wel dit:

Wat ben ik blij dat het klaar is. En eerlijk gezegd heb ik ik me er behoorlijk op verkeken op de hoeveelheid werk. Op naar het volgende.

                                                                              

        



Verontwaardigd

Mijn vrouwelijk personeel heeft op dit moment niet zo veel te melden op handwerkgebied. Nu ze niet meer breit hoor ik haar regelmatig zeggen dat er nu toch eerst wat afgemaakt moet gaan worden. Ik hoor haar dat al jaren zeggen hoor, dus niets nieuws onder de zon. Maar ach, ik laat haar maar haar gang gaan. Vol enthousiasme heeft ze zich er weer gestort op De Engelse Jane en is ze ook weer regelmatig bezig met een lap witte stof waar ze gaatjes ingemaakt heeft en het daarna gaat opvullen met wit garen. Nodeloze moeite zou je zo zeggen. Zowel voor Jane als de witte lap. Wie gaat er nu moedwillig iets kapot maken om het daarna weer te maken. Spoort niet helemaal zou je zo denken.

Kijk ik lig liever op de vensterbank boven de verwarming te slapen. Al helemaal met dit weer. Totdat ik in de gaten kreeg dat de Dames Kip (voor mij geen Coq au Vin , waar halen ze die arrogantie vandaan) in de hele tuin aan het scharrelen waren. Hadden ze die meiden los gelaten in de hele tuin door expres het hekje open te laten. En het is mijn tuin, mijn territorium. Het is zelfs zo erg dat ik mijn tuin niet meer uit kan omdat alles is dichtgemaakt met, juist ja, kippengaas (?). Hoe verzinnen ze het. Zelfs op deze foto kan je zien  dat ik er niet gelukkig mee ben.

Toch een koe

Sinterklaas is gisteravond toch nog langs geweest al was ik er niet op voorbereid. Dus het was een verrassing. Maar hier staat voor iedereen de deur open, dus ook voor de Sint. Het zou ook heel erg dom zijn om voor hem de deur dicht te laten. Maar goed, Sint weet dat ik het liefst wat dieren om mijn huis heb maar ook dat dat niet gaat. En nu heb ik er toch een koe bij. Ik kan er heerlijk mijn handen aan warmen als ik op de bank zit met een borduurtje en een quilt om me heen.

Ik ben best wel een beetje "flieft" op dit schattige theepotje met megakom

Van oud naar nieuw

                                                     Deze trui is ingeruild voor deze





Heel, heel lang geleden, wel zo'n twintig jaar of misschien wel langer had ik de bovenste trui gebreid.
Toentertijd had ik het altijd warm en een jas ook in de winter was aan mij niet besteed. Ik heb hem zelfs van katoen gemaakt wat hem wel zwaar maakte. Maar heerlijk, trui aanschieten en wegwezen. Het was ook een leuke trui om te breien. Met capuchon en een buidelzak. In de loop van de jaren pikte dochterlief de trui steeds meer in totdat ze hem gewoon met toestemming in bezit had. Ach, we zijn en blijven moeder, of niet dan. Maar nu is het tijd om de trui weg te doen, hij heeft zijn dienst goed bewezen. Een nieuwe trui is gemaakt. Deze is nog warmer, hij is van wol en daar is dochterlief blij mee, zij heeft het vaak koud. Twee weken flink doorpikken en hij was klaar. Nu heb ik tot zover alle breibeloftes ingelost en ga ik nu weer quilten, borduren en andere leuke dingen doen